+×هواداران عبدالله روا×+

^{یه راز}

سلام

یه راز که خیلی وقته برملاس:
آدمایی که معروفن و خیلیا میشناسن‌شون معمولآ فرق زیادی با مردم معمولی ندارن.
همه‌شون دوس دارن صبح پنج دیقه بیشتر بخوابن.
همه‌شون اگه بالشت‌شون بد باشه خروپف می‌کنن.
همه‌شون وقتی کسی کفش نوشونُ لگد می‌کنه حرصی می‌شن.
همه‌شون اگه تو آفتاب زیاد راه برن عرق می‌کنن.

عین تو… عین من… عین همه…

ما که نباشیم اونام می‌شن مثل مثل خودمون.
نه هایی… نه هویی… نه امضایی… نه عکسی…
مثِ استادیوم بی‌تماشاگر.
مثِ سینمای سوخته.
مث «گلدون خالی لب طاق‌چه، پر از خاطرات ترک خورده».

خیلی از این جور آدما رو یه شانس، یه تصمیم آنی، یه پارتی کلفت!، یا یه نگاه باریک‌بین آدم‌معروف‌شون می‌کنه.
اگه با عرضه باشن که نون‌شُ می‌خورن و نوش جون‌شون.
اگه با استعدادم باشن که می‌شن قابل احترام.
دیگه اگه بزنه و بین‌شون یکی پیدا بشه که پشت‌کارم داشته باشه و همه‌جوره کارش درست باشه نهایتا می‌شه خیلی قابل احترام، خونه‌ی پرش می‌شه به یاد ماندنی، ماندگار.

اما صرف چپیدن یکی تو قوطی تلویزیون یا وایسادن‌ش پشت چارتا میکروفن یا دیدن عکس هشت در دهش رو سر در سینما بزرگ‌ش نمی‌کنه. اگه‌ام من و تو غفلت کنیم و بذاریم این چیزا بزرگ‌ش کنه، بدونیم بزرگ‌وارش نمی‌کنه. می‌خوام بگم من، «عبدالله روا»ی مجری برنامه‌ی زنده‌ی هر روز تلویزیون ملی اگه پارسال کلاس آموزش مجری-کارشناسمُ عوض نمی‌کردم و با حاج ممد مقدسیان آشنا نمی‌شدم، یا اگه همین حاجی اوایل امسال تو راه استخر منُ سوار ماشین‌ش نمی‌کرد یا همون موقع، تلفنی با حامد جوادزاده حرف نمی‌زد یا همون لحظه من نمی‌گفتم منُ بهش معرفی کن یا اون یادش می‌رفت یا اصن نمی‌کرد این کارُ،  یا کلا حامد از من خوشش نمی‌اومد یا شیش تاییا رو شروع نمی‌کرد یا… یا… یا… یا…
من‌م اجازه نداشتم که بیام این‌جا واسه این همه آدمِ آدم‌حسابی‌تر از خودم یادداشت بذارم.
خود کوچولومو مثال زدم که همین فرمون بگیری و بری چه بالا، چه پایین.

یک. تلویزیون همین قده که تو خونه‌تون می‌بینید.
دو. به کسی که مدیون‌ته مدیون نیستی.
سه. .بزرگ اوست که بر خاک، هم‌چو سایه‌ی ابر/ چنان رود که دل مور را نیازارد
چهار. کمال الملک: استاد تویی! هنر این فرشه، شاه‌کار این تابلوست
دریغ همه عمر یک نظر به زیر پا نینداختم
هنر این فرش گسترده است. شاهکار کار توست یار محمد نه کار من!

بابا رو ببوسین ...

عبدالله روا